خیلی سریع رسیدیم،یه سری می گفتن بریم سالمندان یه سری می گفتن بریم قسمت جونا،خوب چون بچه ها می خواستن هم سن و سالهای خودشونو ببینن رفتیم جونا. 

محیط محیط جالبی نبود ولی پر از لطف و صفا بود.باورم نمی شد تو آسایشگاه کفتر نگه دارن چه برسه به اینکه کفتر بازیم بکنن.یه عالمه کفتر از هر نوعی که بگی پاپری،کاکولی،چاهی....  

یه عالمه کبوتر که روی زمین کنارت راه می رفتن....

اما اونجا کبوترها پرواز نمی کردن،پر نمی کشیدن، هیچ کدوم نمی تونستن اوج بگیرن آخه بالهاشونو چیده بودن.درست مثل آدمایی که تو آسایشگاه کنار کبوترها بودن اما یه حسی بهم می گفت که اونها اوج گرفته بودن خیلی ها پر زدنشونو نمی دیدن چون چشم زمینی داشتن،برای دیدن پرواز این بچه ها باید با چشم دل نگاه کنی. 

علی کسی که وقتی ازش پرسیدم بچه کدوم شهره به من گفت:من بچه بهزیستی بودم نمی دونم پدرم کیه،مادر کیه،اهل کجام.چند سال پیش تو یه حادثه رانندگی هر دو پام رو از دست دادم،همسرم فوت کرد،بچه 1سالم 2 سالم از بین رفتن ولی نا امید نشدم شاید از خیلی ها شرایط بدتری داشته باشم.اما اینجا کارم روحیه دادن به بقیه بچه هاست.

از پیشش که رفتیم به حاجی گفتم حاجی من همیشه فکر می کردم که آدم بدشانسی هستم ولی حالا خدام رو شکر می کنم که حتی یه سر سوزن بد شانسی تو زندگیم ندیدم. 

اگه اینا خودشونو بدشانس می دونستن پس من تو زندگیم فقط شانس میوردم و خبر نداشتم.

امید بچه ای 14 ساله که از طرف مدرسه به اردو رفته بوده بازم بر اثر یک بی دقتی یک حادثه تلخ اتفاق افتاده بود،امید زمین خورده بود و کابل برق که زیر بوته ها پنهان شده بود به دور دستهای امید پیچیده بود و برق سه فاز هر دو دستشو ازش گرفته بود.

حالاامید 25 سالش بود و تقریبا از همون وقت در کهریزک زندگی می کرد.

یک پسر چشم آبی،سرشار از روحیه و در شرف ازدواج.

آره ازدواج،باور کردنش سخته ولی امید با یه دختر سالم داشت ازدواج می کرد.

از همه جالبتر برای من هنری بود که امید داشت.هنر موعرق کاری می تونم بگم تو این کار خیلی حرفه ای بود مثلا کارهای رستم و سهراب،حضرت علی (ع) و ....جالب اینجاست که امید این کارها رو با انگشتای پاهاش انجام می داد.

راستی این آقا امید ما یه هنر خاص دیگم داشت،دوچرخه سواری بدون دست.

از خودم خجالت کشیدم وقتی امید و با این وضعیت و با این همه توانایی دیدم،خجالت کشیدم که چرا با این دستهام روز به روز گناهان بیشتری مرتکب میشم در حالی که خیلی ها آرزوی داشتن دستهای منو دارن.

وحید یه پسر سرزنده دیگه که شاید اگه می تونست روی پاهاش وایسه خیلی ها آرزوی داشتن هیکل ورزشکاریشو داشتن.

 داستان وحید داستان جالبی نبود وحیدم دستخوش ناساگاری روزگار شده بود.

نه ژنتیک نه تصادف نه پرت شدن از بلندی ........وحید در دوران کودکیش مثل همه بچه ها راه می رفته.وحید گرفتاره قطره فلج اطفال شده بود.

وحید ما حالا با اینکه روی ویلچر بود اما قهرمان بسکتبال کشور بود،توی رشته های پرتاب دیسک،بدن سازی حرفه ای بود،دیگه واسه خودش معروف شده بود.اما شاید بیشتر از اونکه معروف بشه دوست داشت مثل یک آدم معمولی روی پاهاش وایسه.

خدایا شکرت،شکرت بخاطر داده هات،بخاطر نداده هات،خدایا شکرت بخاطر ماه رمضانت،بخاطر پدرم،بخاطر مادرم،برادرم،بخاطر دوستانم و تمامی کسانی که کمک کردند تا بفهمم چقدر نعمت به من اعطا کردی و من نا سپاس نعمت های تو بودم.

خوشحالم که مرا زود از خاب بیدار کردی  و نگذاشتی این ناسپاسیم مرا بیشتر از پیش از تو دور کند.

یه سری تنها بودن 

 
 

یه چنتا از خانومام سوالهای شرعی داشتن 

 

یه سریم از ما تمیز تر بودن